Op 25 november 1975 werd Suriname onafhankelijk. Precies 50 jaar geleden. Deze bijzondere verjaardag wordt natuurlijk uitgebreid en uitbundig in Suriname zelf gevierd. Ook in Nederland wordt op meerdere manieren stilgestaan bij deze mijlpaal. Zo is de tentoonstelling ‘Wi Sranan, Surinaamse kunst in beweging’ in het Amstelveense Cobra Museum speciaal opgezet om dit historische moment te markeren.
Marcel Pinas: Afaka Kibii I
Oud-collega Maikel Deekman, zelf een van de deelnemende kunstenaars, nodigde me uit voor de opening van deze tentoonstelling op 7 november j.l. Het was een feestelijk gebeuren met inspirerende toespraken, plechtige rituelen, live muziek en natuurlijk lekkere Surinaamse hapjes en drankjes.
De tentoonstelling bevat werk van ruim 20 Surinaamse kunstenaars en biedt daarmee een mooi en gevarieerd beeld van hedendaagse Surinaamse kunst. Er zijn schilderijen, foto’s, kleding-ontwerpen en installaties te zien. De materialen variëren van textiel, epoxy en hout tot keramiek en alledaagse gebruiksvoorwerpen. De grote diversiteit van de tentoonstelling weerspiegelt de veelkleurigheid van de Surinaamse samenleving zelf. In veel van de kunstuitingen werken oude tradities door. Dat zegt veel over het zelfbewustzijn en de trots van de makers.
Maikel Deekman: Digital Patchwork
Een paar weken na de opening ben ik met Maikel nog een keer naar de tentoonstelling gegaan. Dit keer met een groepje oud-collega’s. Maikel leidde ons rond en bracht ons ook in contact met een paar andere exposanten. Dankzij hun verhalen en toelichtingen kwam de tentoonstelling nog meer tot leven. Zij maakten ons duidelijk dat voor hen onafhankelijkheid niet alleen vrijheid van overheersing betekent (‘free from’), maar ook vrijheid om je eigen identiteit te vieren en je eigen keuzes te maken (‘free to’). Een mooie verbinding tussen herkomst en toekomst.
Meredith Joeroeda: Akare
Na afloop merkte ik dat niet alleen de beelden en de verhalen van deze tentoonstelling bij me bleven hangen. Er drong ook een meer omvattend besef bij me door: deze tentoonstelling ademt energie, verbinding, frisheid, hoop, diversiteit, perspectief. Wat een les voor Nederland, waar zoveel wordt geklaagd en gesomberd, waar velen zich willen terugtrekken achter deuren en grenzen. Tegen die mensen zou ik willen zeggen: ga naar Wi Sranan in het Cobra Museum. Daar knap je enorm van op.
(Reageren op mijn blogs kan helaas niet meer via de reactie-functie. Deze heb ik afgesloten vanwege de vele spam-berichten. Reacties via LinkedIn zijn zeer welkom!)