Het is weer die tijd van het jaar: introductieweken. De jaarlijkse start van het collegejaar. Overal groepjes eerstejaars studenten die nog wat onwennig en onzeker door de stad lopen. Begeleid door een mentor, die zelf deze rituele kennismaking een paar jaar eerder heeft ondergaan. Nieuwe vriendschappen worden gesloten. Nieuwe werelden gaan open.

Dat brengt me terug naar het begin van mijn studietijd. Precies vijftig jaar geleden (ik kan het bijna niet geloven dat er sindsdien een halve eeuw verstreken is, maar het is toch echt zo). Mijn mentor was Clairy Polak, die later op radio en TV bekend zou worden als presentator en interviewer. Zij leidde ons groepje rond door het centrum van Amsterdam: Paradiso, Spui, Vondelpark. Namen die ik al wel kende, maar die nu vorm en inhoud kregen.

Ik had toen nog geen kamer en logeerde die eerste weken bij een oom en tante in Amstelveen. ’s Nachts moest ik met veel bier achter mijn kiezen proberen de weg naar hun huis terug te vinden. Op het fietsje van mijn jongere nichtje. Mijn eigen fiets was al na één nacht gestolen.

Aan het einde van die introductietijd voelde ik dat ik de verkeerde studie had gekozen. Mijn aanvankelijke keuze ‘niet-westerse sociologie’ was misschien goed voor een leuke grap (VRAAG: wat ga je studeren? ANTWOORD: niet-westerse sociologie. VRAAG: Wat ga je dan wél studeren?), maar bleek na een eerste kennismaking minder aantrekkelijk. Ik stapte over naar Politicologie. Een keuze waar ik nooit spijt van heb gehad. Al was het maar omdat ik daar een paar studiegenoten leerde kennen met wie ik nog steeds bevriend ben.

In de weekenden ging ik naar huis. Vooral omdat ik mijn vriendin weer wilde zien. Ik kende haar van school. We hadden een paar maanden voor ons eindexamen verkering gekregen. Zij ging studeren in Utrecht. Ik was verkikkerd op haar, maar voelde diep van binnen dat deze nieuwe fase in ons leven, in verschillende steden, voor ons samen niet goed zou kunnen gaan uitpakken. Een half jaar later ging het inderdaad uit.

Twee maanden na de start van het collegejaar kreeg ik een kamer op Uilenstede. Het roemruchte studentencomplex op de grens van Amstelveen en Amsterdam. Ik heb daar vier jaar gewoond. Na het eerste jaar heb ik daar Marja, mijn vrouw leren kennen. We gaan volgende week samen naar het Uilenstede festival ter ere van het 60 jarig bestaan van de campus. Herinneringen ophalen. Mijn oude studentenvrienden komen ook.

Zo zie je maar hoe waardevol het begin van je studietijd kan zijn. Ik wens dat al die nieuwe eerstejaars studenten ook toe: nieuwe werelden en nieuwe vriendschappen. En wie weet de liefde van je leven.

(de foto boven deze blogtekst is van Folia)